روان درمانی کودکان و نوجوان – بهترین روش روان درمانی آن ها

روان درمانی کودکان و نوجوانان یکی از مهم ترین روان درمانی های رشته روان شناسی محسوب می شود. برای دید کلی بهتر، مهم‌ترین روش‌های روان‌درمانی در زیر فهرست شده‌اند، زیرا «روان‌درمانی» به عنوان یک اصطلاح جمعی برای رویکردهای درمانی بسیار متفاوت استفاده می‌شود. شرکت های بیمه سلامت قانونی هزینه های روش های زیر (روان درمانی راهنمایی) را برای کودکان، جوانان (همچنین بزرگسالان) پوشش می دهند:

• روان درمانی مبتنی بر روانشناسی کودکان
• روان درمانی تحلیلی
• رفتار درمانی

روان درمانی گفتاری و درمان سیستمیک نیز از نظر علمی شناخته شده است.

با این حال، هزینه های این دو روش هنوز توسط شرکت های بیمه سلامت قانونی در چارچوب دستورالعمل های روان درمانی پوشش داده نشده است.

روان درمانی همیشه یک فرآیند پیچیده است که نه تنها باید کودک یا نوجوان را به عنوان بیمار، بلکه محیط نزدیک خانواده و دوستان را به عنوان یک قاعده، برای دستیابی به پیشرفت درمانی نیز در بر گیرد.

روان درمانی کودکان و نوجوانان به صورت تحلیلی

فراروانشناسی روانکاوی، نظریه اساسی برای دو رویه روان درمانی مبتنی بر روان کاوانه TP و AP ، اهمیت ویژه ای را به تجربیات اولیه روابط و به اصطلاح تعارضات دوران کودکی مرتبط با آن ها قائل است. روابط در سال های اول زندگی به ویژه برای تصویر فرد از خود و دیگران تأثیر زیادی بر روی روحیات فرد می گذارد. تجارب نامطلوب رابطه در مراحل اولیه و همچنین تعارضات حل نشده در اوایل کودکی می تواند به این معنی باشد که با استرس ها یا تعارضات کنونی نمی توان به خوبی برخورد کرد، به طوری که شکایات روانی و یا جسمی در طول زندگی ایجاد می شود.

در روش‌های روان‌درمانی مبتنی بر روان‌کاوی، باید بر روی درگیری‌های ناخودآگاه و اوایل دوران کودکی که شکایات جاری بر آن‌ها مؤثر است، کار شده و بخش‌های سالم فعال گردد. در این روش ها، درمانگران به بیماران کمک می کنند تا از این تعارضات آگاه شوند. برای ایجاد امکان رویارویی با درگیری های ناخودآگاه اولیه دوران کودکی، اهمیت زیادی به این واقعیت داده می شود که بیمار باید تا حد امکان آزادانه و صادقانه به بیان مشکلات خویش بپردازد.

سپس می‌توان توصیف‌ها را در رابطه با تجربیات اولیه دوران کودکی و همچنین درگیری‌های جاری تفسیر کرد. تجزیه و تحلیل الگوی رابطه بین درمانگر و بیمار، که امکان نتیجه گیری در مورد روابط با افراد در محیط اجتماعی را فراهم می کند، نیز نقش مهمی ایفا می کند.

نحوه روان درمانی کودکان و نوجوانان به صورت تحلیلی

درگیری های ناخودآگاه که کودک به اندازه کافی پردازش نکرده است نیز می تواند منجر به اختلالات روانی یا بیماری های جسمی در کودکان و نوجوانان شود. رویکردهای مختلف برای درمان کودکان و نوجوانان برای گروه های سنی مختلف مناسب است.

بازی درمانی برای درمان کودکان بسیار مناسب است. کودکان باید از طریق بازی و از طریق مداخلات و پاسخ های بازیگوشانه درمانگر، درک بهتری از تعارضات ناخودآگاه پیدا کرده و راه حل های ممکن را جست و جو و امتحان کنند.  این کار شامل بازی های فانتزی و نقش آفرینی یا سایر مواد نمادین است.

قبول و تأیید برآورده شدن آرزوهای توهم آمیز، فانتزی های ناخودآگاه برای ارضای نیازهای برآورده نشده در کودکان و نوجوانان می توانند به صورت درمانی مورد استفاده قرار گیرند.

تفسیر محتوای بازی، تعیین نقش، فعالیت فانتزی و بیان نمادین در فعالیت خلاق، گام به گام در فرآیند درمانی و در بازتاب رابطه درمانی صورت می گیرد. بسته به سن رشد کودک، معمولا از 10 تا 12 از یک سالگی مکالمه در روند درمانی که جزء قاعده درمان نوجوانان و بزرگسالان است نیز امکان پذیر می شود.

روان‌درمانی کودکان و نوجوانان مبتنی بر روان‌شناسی عمقی (TP)

 روان درمانی مبتنی بر روش عمقی با روان‌درمانی تحلیلی (AP) اساساً از این جهت متفاوت است که درگیری‌های جاری و حل آن ها مبتنی بر تمرکز در درمان است. تکنیک‌های مورد استفاده (مانند تفسیر، توجه به رابطه درمانگر و بیمار، شناسایی مکانیسم‌های دفاعی، شفاف‌سازی) مبتنی بر نظریه‌های روان‌پویشی هستند، بدون اینکه لزوماً ارتباطی با تعارض‌های دوران کودکی ایجاد کنند که بیمار از آن آگاه است.

روان درمانی کودکان و نوجوانان (VT)

روان درمانی کودکان و نوجوانان فرض می‌کند که رفتارها (از جمله افکار، احساسات، واکنش‌های بدن و رفتار حرکتی) در طول زندگی در تعامل بین فرد و محیط آموخته می‌شوند. در طول زندگی الگوهای رفتاری خاصی ظاهر می شوند. این الگوهای رفتاری را می توان به صورت مفید – کارکردی یا غیرمفید – ناکارآمد تجربه کرد. افراد به دلیل ساختار ژنتیکی، فیزیکی و اجتماعی خود، استعداد متفاوتی برای ابتلا به یک بیماری روانی دارند.

در مقابل این پس زمینه، عوامل استرس (مانند انتقال به مدرسه راهنمایی، جدایی والدین) می تواند باعث ایجاد یک اختلال روانی شود. عوامل دیگر، به اصطلاح عوامل محافظتی (همچنین عوامل محافظتی، شناخت خوب عملکرد، محیط اجتماعی حمایت‌کننده، مهارت‌های خوب حل مسئله) نیز می‌تواند افراد را انعطاف‌پذیر کند و احتمال ابتلا به بیماری‌های روانی را کاهش دهد.

تحلیل کلی روان درمانی کودکان و نوجوانان

در رفتار درمانی نوجوانان ابتدا یک مدل توضیحی و نگهداری فردی برای بیماری روانی ایجاد می شود، بیماران در مورد بیماری روانی (آموزش روانی) مطلع می شوند و اهداف درمان پیدا و بررسی می شود. در اینجا، کل سیستم مرجع در نظر گرفته می شود (به عنوان مثال، رفتار مادر/پدر/معلم چه تاثیری بر پیدایش و حفظ مشکلات کودک دارد؟ چه اهدافی را می توان برای تغییرات برای مادر/پدر/معلم تعیین کرد؟ کدام یک از تغییرات مورد نظر در کودک/فرد جوان حمایت می کند؟. هنگام کار با کودکان و نوجوانان، این مراحل با مراقب و بسته به رشد، با کودک/فرد جوان انجام می شود.

مثلا در بچه های کوچک تر اطلاعات در مورد تصویر بالینی و مداخلات موثر با استفاده از کتاب های تصویری منتقل می شود. هنگام تعیین یک مدل توضیحی و نگهداری و اهداف درمانی، درمانگر نسبت به بزرگسالان بسیار دستوردهنده‌تر رفتار می‌کند، زیرا کودکان و گاهی نوجوانان نیز فقط تا حد محدودی قادر به انجام این کار هستند . بسته به اختلال و منابع کودک/نوجوان، مداخلات خاصی به اهداف درمانی اختصاص داده می شود.

اساساً روان درمانی کودکان و نوجوانان عبارت است از آگاهی بیمار/مراقبت از رفتار و الگوهای تعامل ناکارآمد، درک منشأ و عملکرد آن ها و جایگزینی آن ها با رفتار و الگوهای تعاملی عملکردی رفتارها (مهارت ها، افکار کاربردی).

در روان درمانی کودکان و نوجوانان، می‌توان از دستورالعمل‌های درمانی ارزیابی‌شده متعددی استفاده کرد که یا اختلال‌محور (مثلاً درمان افسردگی یا اضطراب) یا مهارت‌محور هستند (مثلاً آموزش رفتار با اعتماد به نفس).

روان درمانی کودکان و نوجوانان

ویژگی اصلی رویکرد شخص محور، اعتماد به قدرت ذاتی برای به حرکت درآوردن فرآیندهای تغییر سازنده بستگی دارد. بنابراین هدف رویکرد شخص محور ایجاد شرایطی است که این قدرت را آزاد و استفاده کند. در این جا تمرکز همیشه بر روی افراد است و نه مشکلات مجزای آن ها.

در مرکز درمان، رابطه درمانگر و مراجع با درک همدلانه (همدلی)، قدردانی و مهارت مشخص می شود. روان درمانگر با همدردی با مشتری و دادن بازخورد به او از روند درمان طبیعی حمایت می کند. تجارب و مهارت های کسب شده در درمان باید به مددجو کمک کند تا راه حل های مناسب برای مشکلات را برای آینده پیدا کند.

روان درمانی شناختی برای بزرگسالان و همچنین برای نوجوانان مناسب است. کودک درمانی مشتری محور، که عمدتاً بازی محور است، برای کودکان تا حدود 12 سال توسعه یافته است. بازی وسیله اصلی درمان است؛ کودک در مورد اینکه چه چیزی و به چه شکلی می خواهد بازی کند، خودش تصمیم می گیرد.

درمانگر نقش یک همراه حساس را دارد. این همراهی از طریق بازی با کودک شکل می گیرد. بازی به کودک اجازه می دهد تا خود را بیان و مشکلات را پردازش کند. روان درمانی شناختی به عنوان روشی برای بزرگسالان و همچنین برای نوجوانان مناسب است.

کودک درمانی شناختی محور، که عمدتاً بازی محور است، برای کودکان تا حدود 12 سال توسعه یافته است.

روان درمانی کودک و نوجوان، خانواده درمانی سیستمیک با کودکان و نوجوانان

در درمان سیستمیک، نه تنها کودک یا فرد جوان بیمار در نظر گرفته می شود، بلکه کل سیستمی که در آن حرکت می کند (به عنوان مثال خانواده، مدرسه، گروه همسالان) فرض بر این است که اعضای این سیستم متقابلاً بر یکدیگر تأثیر می گذارند: رفتار تک تک اعضای سیستم ساختار و چارچوب روابط را تعیین می کند.

هر سیستمی قوانین مشخص یا ناگفته ای از بازی دارد. اگر مرزها در این سیستم مشخص و قابل نفوذ باشد، این سیستم، سیستمی است که به خوبی کار می کند. با این حال، اگر مرزها پراکنده یا سفت و سخت باشند، سیستم می تواند “ناکارآمد” یا “مشکل زا” به نظر برسد.

در بیش تر موارد فقط یک عضو سیستم و اغلب کودک، “بیمار” می شود. در خانواده درمانی سیستمیک، از آن به عنوان “حامل علائم” یاد می شود.

در رویکرد سیستمی، اعضای یک سیستم نه تنها از منظر مشکلات، بلکه از نظر نقاط قوت نیز مورد توجه قرار می گیرند. روان درمانگر در کار خود تلاش می کند تا نقشی را که روابط اجتماعی و خانوادگی و الگوهای ارتباطی در علائم روانشناختی ایفا می کند، درک کند. در اولین قدم در درمان، اهداف با مراجعه کننده و نزدیکان او تعیین می شود.

بسته به نیاز، جلسات فقط با تک تک اعضای خانواده یا کل سیستم انجام می شود . از تکنیک های زیر به عنوان روش استفاده می شود:

روشن کردن تکلیف، مجسمه های خانوادگی (مثلاً یک نفر اعضای خانواده را به گونه ای در اتاق قرار می دهد که با روابط عاطفی آن ها مطابقت داشته باشد، در نتیجه روابط برقرار می شود.

افراد الگوها، پویایی روشن و واضح و مداخلات متناقض انجام می دهند. در درمان سیستمیک، فرض بر این است که تغییرات مربوطه خارج از درمان اتفاق می‌افتد، که توسط کار در ساعاتِ درمانی تحریک می‌شود، به همین دلیل است که ساعات درمان می‌تواند در بازه زمانی طولانی‌تری (مثلاً 2 تا 8 هفته) انجام شود.

رفتار درمانی کودک و نوجوان

در عمل رفتار درمانی و روان درمانی کودکان و نوجونان، تمرکز بر درمان علائم روانی است. روانشناسان و درمانگران بررسی می کنند که علائم چه زمانی ظاهر می شوند و چه محرک هایی را تحریک می کنند. رفتار کودک را در حین بازی مشاهده و در مورد افکار و احساسات با جوان صحبت می کنند. همچنین به طور معمول کودک مانند سایر افراد در خانه، مهدکودک یا مدرسه به رفتار مشکل ساز واکنش نشان می دهد.

روان درمانان آزمایش‌های ساده‌ای را نیز به منظور تعیین یک تشخیص «درست» ارائه می‌کنند. با توجه به تشخیص و سن کودک یا نوجوان، یک استراتژی درمانی استاندارد طبق یک کتابچه راهنمای کاربر انجام می شود. انجام کامل این امر نیاز به توضیح در مورد اختلال و عوامل مشاهده شده دارد.

در صورت لزوم، والدین و سایر مراقبان در برخورد با بیمار آموزش می بینند تا عواملی که باعث شکایات روانی او می شوند، تغییر دهند. هدف درمان یا روان درمانی این است که تا حد امکان رفتار مشکل ساز را بیاموزد.

چه زمانی رفتار درمانی کودکان و نوجوانان لازم است؟

هنگامی که یک اختلال روانی تشخیص داده شد، روان درمانی کودکان و نوجونان یک مفهوم درمانی مطلوب برای بسیاری از اختلالات روانی در نظر گرفته می شود. برای درمان نیازی به مراجعه به پزشک خانواده نیست. با این حال، زمان انتظار چند هفته ای باید پیش بینی شود. رفتار درمانی مستلزم همکاری عملی و فعال بیمار و والدین است.

 همکاری نه تنها در طول جلسه درمانی، بلکه در زندگی روزمره نیز لازم است. قرار است بیمار آموخته های خود را عملی کند و به او تکلیف داده می شود. شیوه انجام این تکلیف در جلسات مطرح می شود. همه این رویکرد درمانی نسبتا سطحی مرتبط با علائم فعلی را دوست ندارند.

افرادی که دوست دارند عمیقاً درباره خود فکر کنند و به دنبال درک عمیق علل مشکلات خود هستند، ممکن است در درمان روانشناختی عمیق احساس راحتی بیشتری داشته باشند. فرآیندهای پس از بلوغ و رشد شخصیت از طریق حل تعارضات درونی نیز در اینجا متمرکز شده است.

این روش برای ترس ها، ADD، مرزی، افسردگی، اجبار و اختلالات شخصیت استفاده می شود.

در واقع، رفتار درمانی اکنون در بخش های سرپایی و بخش های بالینی برای تمام اختلالات روانی شناخته شده بر اساس ICD-10 و DSM استفاده می شود. این موارد نه تنها ترس ها، ADHD یا ADS، مرزی، افسردگی، اختلالات شخصیتی یا تیک ها و اجبارها، بلکه سایر اختلالات رفتاری و عاطفی را نیز شامل می شود. اغلب به دلیل کمبود پیشنهادات دیگر در کلینیک، جایگزینی وجود ندارد.

رفتار درمانی چیست؟

روان درمانی یک جهت گیری معرفتی دارد. نه تنها تصویر انسان یا ملاحظات فلسفی از این نشات می گیرد. بلکه به طور قابل توجهی ایده های مربوط به علل و توسعه بیماری ها و اختلالات روانی را تعیین می کنند. بر این اساس، روش‌های درمانی از این موضوع نشأت می‌گیرد. رفتار درمانی به عنوان یک حرکت متضاد در برابر روان کاوی سنتی توسعه یافته است.

 رفتار درمانی از نظریه علمی به اصطلاح رفتارگرایی که روانشناسی را در قرن بیستم شکل داد، پدید آمد. در حالی که روانکاوی پس از فروید اساساً بر تفسیر فرآیندهای ناخودآگاه متمرکز است. رفتارگرایی فقط رفتار واقعی قابل مشاهده را بررسی می کند. هدف رفتارگرایی بررسی عینی رفتار انسان تا حد امکان است.

اختلالات روانی چگونه به وجود می آیند؟ روش توقف برای نوجوانان در رفتار درمانی

این اصلاح باید از طریق «روش‌های آموزشی» مانند تمجید و پاداش برای رفتار مطلوب، درون‌نگری یا بازخورد حاصل شود. بنابراین با رفتار قابل مشاهده یا با تغییر رفتار و علامتی که به عنوان مشکل تلقی می شود، شروع می شود. این شامل خود رفتار و همچنین واکنش های بدنی یا رفتار ذهنی می شود.

 به بیان ساده تر، رفتار درمانی – روان درمانی کودکان و نوجونان به دنبال علل عمیق روانشناختی ترس یا رفتار خاص نیست، بلکه سعی می کند ترس ها را از طریق آموزش مثلاً عادت کردن آهسته به عنکبوت ها، کنترل احساسات و … برطرف کند. در واقع این رفتارها در زندگی روزمره تمرین و امتحان می شوند. رفتاردرمانی در طول زمان بیشتر توسعه یافته است. منظور از این، گسترش تمرکز بر رفتار مطلوب است.

 امروزه تجارب، افکار و احساسات بیماران با شدت بیشتری گنجانده شده است. با این وجود، در رفتار درمانی هیچ تصویری از انسان یا حتی فرضیاتی درباره روح یا فرآیندهای ناخودآگاه، روان پویایی، انواع دلبستگی یا روانشناسی رشدی وجود ندارد.

 این یک دیدگاه روان درمانی از علم را اتخاذ می کند که به راحتی انجام می شود. این یک دیدگاه فنی – اثباتی از علم است که می تواند به راحتی با روش های آماری بررسی شود و از دیدگاه پزشکی – دارویی طرح های محرک – پاسخ پیروی می کند. بر این اساس، می توان آن را به راحتی با درمان دارویی یا یک محیط بالینی نیز ترکیب کرد.

روش های روان درمانی کودکان و نوجوانان

روش های رفتار درمانی یکی از روش های راهنما شناخته شده است. علاوه بر روان درمانی تحلیلی و مبتنی بر روانشناسی عمیق، یکی از پرکاربردترین روش ها برای درمان اختلالات و بیماری های روانی است. مانند همه روش ها و مکاتب درمانی، در رفتار درمانی – روان درمانی کودکان و نوجونان نیز روش ها و رویکردهای متفاوتی وجود دارد.

روان درمانی “علمی”

رفتاردرمانی اغلب با استفاده از پرسش نامه‌ها و آزمون‌های موقعیتی مختلف، تشخیص‌های گسترده‌ای را ارائه می‌کند تا بتواند تشخیصی را تا حد امکان دقیق براساس کدهای ICD-10 انجام دهد.

سپس درمان طبق یک کتابچه راهنمای مشخص انجام می شود که با نوع تشخیص مطابقت دارد. مانند: «درمان رفتاری شناختی برای ترس در کودکان و نوجوانان» توسط سیگرون اشمیت-تراب با دستورالعمل ها و روش های خاص برای درمان و غیره.

پرسشنامه مهارت ها و تشخیص هایی مانند ADHD، ADD، افسردگی، اضطراب و غیره.

با پاسخ به سؤالات ارائه شده، بیماران در مهدکودک خود را بیان می کنند یا با پاسخ به سؤالات ارائه شده، بیماران در سنین مهدکودک یا مدرسه و بزرگسالان ادراک و خود ارزیابی خود را بیان می کنند. پاسخ‌ها در روش‌های آزمون به‌منظور نتیجه‌گیری در مورد زمینه‌های مشکل و مهارت‌های مختلف است.

روانشناس رفتاری چه می کند؟ طرح واره رفتار درمانی فرانکفورت

در دوره درمان رفتار درمانگران سعی می کنند بفهمند چرا رفتارهای نامطلوب مانند افسردگی، اضطراب یا اجبار در زندگی روزمره به وجود می آید. برای این منظور از مدل توضیحی و نگهداری و تبیین اهداف درمانی استفاده می شود. به اصطلاح مدل SORKC اغلب در برنامه ریزی درمانی استفاده می شود.

 برای تجزیه و تحلیل مشکل و شرایط برای روشن شدن دقیق مشکل بررسی های زیر صورت می پذیرد:

• موقعیت: چه موقعیت ها یا شرایطی باعث تحریک رفتار می شود؟
• ارگانیسم: علل رفتار بر اساس ارگانیسم و ​​تفکر کدام
• واکنش ها: رفتار ناخواسته چگونه و به چه صورت خود را نشان می دهد؟
• موارد احتمالی: الگوهای تقویت رفتار چقدر رایج است‌؟ این0 موارد کدام است؟
• پیامدها: چه پیامدهایی وجود دارد که رفتار را ادامه می دهد؟

روان درمانی کودکان و نوجوان

درمان شناختی رفتاری یک رویکرد ویژه در رفتار درمانی است. این امر به بک برمی گردد که آن را در دهه 1960 برای درمان بیماران افسردگی توسعه داد. برای اولین بار، رفتار درمانی الگوهای فکری را نیز در نظر گرفت که بک آن را “سه گانه شناختی افسردگی ها” نامید. او خطاهای معمولی تفکر افسردگی را بررسی کرد و سعی کرد با استفاده از روش های دستوری و ساختاریافته آن ها را برطرف کند تا زمانی که بیمار به تنهایی قادر به انجام این کار باشد.

رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT، همچنین رفتار درمانی دیالکتیکی)

رفتاردرمانی دیالکتیکی مبتنی بر رفتار درمانی شناختی است و توسط روانشناس آمریکایی مارشا ام لینهان در دهه 1980 توسعه یافت. همچنین شامل عناصری از سایر رویکردهای درمانی و همچنین تکنیک های مدیتیشن آسیایی است. DBT شکل خاصی از روان درمانی است. این دارو عمدتاً در کلینیک ها برای درمان بیمارانی که تمایل دارند خود یا دیگران را به خطر بیندازند استفاده می شود. بنابراین این روش اغلب در درمان اختلال شخصیت مرزی استفاده می شود.

چگونگی رفتار درمانی – روان درمانی کودکان و نوجوانان

رویکرد درمانگر به طور طبیعی با سن بیمار در ارتباط است. به عنوان مثال، در مورد کودکان کوچک تر، اطلاعات مربوط به تصویر بالینی و مداخلات موثر با استفاده از کتاب های تصویری منتقل می شود. در درمان کودکان و نوجوانان از مواد خلاقانه، کاربرگ ها، آزمایش های رفتاری و بازی های نقش آفرینی استفاده می شود.

با این حال، هنگام ایجاد و تعریف یک مدل توضیح و نگهداری و اهداف درمانی درمانگر بسیار بیشتر از رفتار با بزرگسالان رفتار می کند. از دیدگاه روان درمانی کودکان و گاهاً جوانان قادر به انجام این کار نیستند و یا به میزان محدودی قادر به انجام آن هستند. بسته به اختلال تشخیص داده شده و منابع، مداخلات و آموزش های خاص وقت برای اهداف درمانی اختصاص داده می شود. هدف آن ها این است که رفتارهای ناکارآمد و الگوهای تعاملی را کنترل کنند.

برای درک منشاء، عملکرد و جایگزینی آن ها با رفتار و الگوهای تعامل عملکردی تر: مهارت ها، واکنش های عملکردی بدن، افکار عملکردی، احساسات عملکردی در زندگی روزمره تمرین و آزمایش می شوند. تعداد زیادی کتابچه راهنمای درمانی ارزیابی شده نیز می تواند در رفتار درمانی – روان درمانی کودکان و نوجوانان مورد استفاده قرار گیرد.

انواع درمان و تنظیمات رفتاردرمانی؛ توسعه اختلالات روانی رفتار درمانی

– درمان فردی با جلسات مراقب برای مشارکت والدین

– درمان انفرادی بدون جلسات فرد مرجع در صورت تمایل برای جوانان

– گروه درمانی با جلسات مراقب برای مشارکت والدین

– ترکیبی از درمان فردی و گروهی

– آموزش تکمیلی والدین

روان درمانی فردی

درمان فردی دوره خود را با توجه به تشخیص خاص بیمار مشخص می کند. مؤلفه های مهم برای کل درمان، فعال کردن و ایجاد انگیزه در بیمار است. به این ترتیب او باید توانایی خود را برای درک خود بهبود بخشد. توسعه و تعقیب اهداف باید درک شود تا بتوان با رفتار و دیدگاه های مشکل ساز او روبرو شد.

گروه درمانی

گروه درمانی گزینه های بیشتری را ارائه می دهد. گروه‌های بیمار با مشکلات مشابه می‌توانند با هم کار کنند و شرکت‌کنندگان می‌توانند از یکدیگر در توسعه راه‌حل‌ها حمایت کنند. بحث رهبری و حل مشکلات با هم در اینجا به عنوان یک گام مهم در جهت تعیین سرنوشت تلقی می شود. نمونه های کلاسیک کار گروهی آموزش اعتماد به نفس و غیره است.

تربیت والدین به چه معناست؟

در تربیت والدین، ارتباط و تعامل بین مراقب و بیمار بررسی و تغییر می کند. ابتدا به والدین تکنیک هایی برای تعامل با فرزندشان و ایجاد رابطه مثبت داده می شود. در مرحله بعدی، والدین دستورالعمل‌های مؤثر برای زندگی روزمره، مانند تقویت هدفمند رفتار مورد نظر را می‌آموزند.

طرحواره درمانی    

طرح واره درمانی نیز نوعی روان درمانی است که در زمره رویکردهای رفتاردرمانی قرار می گیرد. این نتیجه به اصطلاح موج سوم درمان های شناختی – رفتاری است. در اینجا سعی شد با بسط روش ها، کاستی های رفتاردرمانی با افزودن عناصری از مفاهیم روان پویشی گسترش یابد. از نقطه نظر فنی، به‌ویژه در نظریه‌های روان‌کاوانه و روش‌های درمانی مانند نظریه رابطه شی، تحلیل تراکنش‌ها و همچنین هیپنوتیزم درمانی و گشتالت درمانی مورد استفاده قرار گرفت.

مدت زمان روان درمانی کودکان و نوجوانان تا 21 سال

مدت یک دوره روان درمانی به صورت جداگانه با تعداد جلسات هفتگی و وقفه آن ها به دلیل تعطیلات مدرسه و تعطیلات متفاوت است. معمولاً هر هفته جلسات درمانی 50 دقیقه ای با کودک وجود دارد، جلسات گروه درمانی هفتگی 50 یا 100 دقیقه است. همچنین قرار ملاقات هایی با والدین (افراد مرجع) برای انتقال پیشرفت درمان به زندگی روزمره خانوادگی گرفته می شود. رفتار درمانی – روان درمانی کودکان را می توان به صورت درمان کوتاه مدت یا درمان طولانی مدت انجام داد.

 بر اساس دستورالعمل های روان درمانی آوریل 2017، درمان کوتاه مدت به دو بخش تقسیم می شود. هر بخش شامل حداکثر 12 ساعت (به علاوه 3 جلسه برای کار مراقب) است، برای هر یک باید درخواست ارسال شود. در مجموع می توان از 24 (به اضافه 6) جلسه استفاده کرد. درمان طولانی مدت رفتار درمانی به طور قابل توجهی کوتاه تر از روش های دیگر است. در مرحله اول شامل سهمیه 60 ساعت و در مرحله دوم 80 ساعت به اضافه کار افراد مرجع می باشد.

خطرات رفتار درمانی – روان درمانی کودکان و نوجوانان

موفقیت هر درمانی به شدت به همکاری خوب بین درمانگر و بیمار بستگی دارد. همچنین مهم است که بیمار بتواند در روش رفتاردرمانی کودکان و نوجوانان درگیر شود و این روش برای او و مشکل مناسب باشد. همیشه نمی توان نیازهای بیمار را در نظر گرفت. برخی از بیماران احساس می‌کنند که تحت تأثیر تمرینات و وظایف قرار دارند. در حالی که چالش‌های خاصی در مفهوم درمان وجود دارد، رفتار درمانی نباید به یک بار اضافی تبدیل شود.

 به طور سنتی، رفتاردرمانی به‌جای علل احتمالی، به شدت بر علائم تمرکز دارد. این اغلب به صورت انتقادی دیده می شود. در این میان، رویکردهای جدیدتر به رفتار درمانی نه تنها مشکلات کنونی، بلکه علل احتمالی را در تاریخچه بیمار در نظر می گیرند.

کاری که رفتار درمانی نمی تواند انجام دهد!

روان درمانی کودکان و نوجوانان اغلب به یک دیدگاه مکانیکی یا تکنوکراتیک از انسان تبدیل می شود. رفتار درمانی اغلب به داشتن دیدگاه مکانیکی یا تکنوکراتیک نسبت به انسان نسبت داده می شود. از یک سو، این به دلیل روش‌های تئوری یادگیری و از سوی دیگربه دلیل طرح‌ها و دستورالعمل‌های ثابتی است که فرآیندهای درمانی را مشخص می‌کنند. در واقع همدلی کمتر از تشخیص بهینه و طراحی طرح آموزشی یا تقویتی اهمیت دارد.

بسیاری از رفتاردرمانگران خودشان در اینجا به کار می افتند و طبق گفته های خودشان، دیگر به دستورالعمل های سختگیرانه پایبند نیستند. البته اینکه تا کجا باید از روش علمی صحبت کرد، جای سوال دارد.

در نهایت با تکنیک ها و روش های رفتار درمانی می توان رفتار را در هر جهتی دستکاری کرد. نگرش انتقادی نسبت به شرایط مربوط به شرایط حاکم و سیستم اتخاذ نمی شود. این دیدگاه فنی – اثباتی از علم را اتخاذ می کند، که من به راحتی می توانم آن را با روش های آماری تطبیق دهم و از دیدگاه پزشکی – دارویی طرح های محرک پیروی می کنم.

 در نتیجه، رابطه درمانی در رفتار درمانی به ایجاد یک رابطه کاری مؤثر محدود می شود. یک کار رابطه تحقیقی که در خدمت بلوغ یا رهایی بیمار است به عنوان منطق غیرعلمی رد می شود. در این جا پردازش فرآیندهای ناخودآگاه، نقاط کور یا الگوها نیز ارائه نشده است زیرا این موارد به عنوان “رفتار قابل مشاهده” در نظر گرفته نمی شوند.

فرآیندهای ناخودآگاه، درگیری های درونی، مکانیسم های دفاعی مانند سرکوب یا مقاومت در برابر درمان، ساختارهای روانی، عقده ها، روان پویایی، انواع دلبستگی یا حتی روانشناسی رشدی و … است.

ارتباط با ما

با توجه به زیادبودن تعداد روان درمان گران در ایران، به راحتی نمی توان بهترین کلینیک روان درمانی برای کودکان و نوجونان را پیدا کرد. با این حال شرکت ویستان بهترین روان شناسان را دور هم آورده است تا کاربران بتوانند راحت تر از خدمات مطلوب روان درمانی بهره مند شوند. شما می توانید برای کسب اطلاعات بیش تر و دریافت مشاوره با ما همراه باشید. ❤️❤️❤️