اختلال adhd چیست؟ ➕ علائم بیش فعالی adhd در بزرگسالان چیست ؟

اختلال adhd چیست؟

اختلال adhd یا اختلال کم‌توجهی- بیش‌فعالی یک بیماری پزشکی و عصبی است که در آن مواد شیمیایی انتقال‌دهنده عصبی مغز، یعنی نورآدرنالین و دوپامین، به درستی کار نمی‌کنند.

اختلال نقص توجه/بیش فعالی یا همان اختلال ADHD یکی از شایع ترین اختلالات عصبی-رفتاری دوران کودکی است. این اختلال اغلب برای اولین بار در سنین کودکی تشخیص داده شده و تا بزرگسالی ادامه پیدا می کنید.

اختلال adhd اختلالی است که بدون شناسایی، درمان و مدیریت مناسب می تواند عواقب و یا عوارض جدی و طولانی مدتی برای فرد به همراه داشته باشد.

اختلال adhd یک بیماری ژنتیکی و طولانی مدت است که بر یادگیری و رفتار در طول سال های تحصیل و در بسیاری از موارد بعد از بزرگسالی تأثیر می گذارد.

ADHD اختلالی است که می تواند به میزان کم یا زیاد همراه با هر یک یا سایر اختلالات مانند نارساخوانی، اوتیسم، اختلال یادگیری، دیسپراکسی، اختلال سلوک، اختلال نافرمانی مقابله ای باشد.

توجه به این نکته ضروری است که اختلال ADHD یک بیماری بسیار قابل درمان است. در صورت تشخیص و درمان مناسب، افراد مبتلا به ADHD می توانند به پتانسیل خود دست پیدا کنند و زندگی شاد و موفقی داشته باشند.

Attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) is a condition that affects people’s behaviour. People with ADHD can seem restless, may have trouble concentrating and may act on impulse.

اختلال کمبود توجه بیش فعالی (ADHD) وضعیتی است که بر رفتار افراد تأثیر می گذارد. افراد مبتلا به ADHD ممکن است بیقرار به نظر برسند، ممکن است در تمرکز مشکل داشته باشند و ممکن است بر اساس تکانه عمل کنند.

FIبه نقل از سایت https://www.nhs.uk

انواع اختلال adhd چیست؟

انواع مختلفی از اختلال adhd وجود دارد کههر کدام ویژگی ها و علائم مربوط به خود را دارند. در جدول زیر انواع مختلف adha را بیان کرده و در خصوص هر کدام توضیح می دهیم:

ردیف	نوع	توضیحات بیشتر
1	نوع بی‌توجه	حواس پرتی، تمرکز ضعیف و مهارت های سازمانی
2	نوع بیش‌فعال – تکانشی	بیش فعالی : افرادی که انرژی  زیادی دارند و کارها را با سرعت انجام می دهند، در صحبت کردن سریع و بی قراری هستند، مشکلات در انجام کار- تکانشگری: ریسک کردن در این افراد بیشتر دیده می شود
3	نوع ترکیبی	این نوع اختلال ممکن است ترکیبی از دو نوع اول بوده و علائمی مشابه با هر یک از آنها داشته باشند.

همه افراد متفاوت هستند، بنابراین برای دو نفر معمول است که علائم مشابهی را به روش های مختلف تجربه کنند. برای مثال، این رفتارها در پسران و دختران به صورت قابل توجهی متفاوت است. ممکن است پسرها بیش فعالتر دیده شوند و دخترها ممکن است بی سر و صدا بی توجه باشند. علائمی که تجربه می کنید تعیین می کند که کدام نوع اختلال ADHD دارید.

توضیحات بیشتر درباره انواع اختلال adhd

نوع بی توجه:

اگر این نوع اختلال ADHD دارید، ممکن است علائم بی توجهی بیشتری نسبت به تکانشگری و بیش فعالی تجربه کنید. ممکن است گاهی اوقات با کنترل تکانه یا بیش فعالی به مشکل دچار شوید . اما اینها ویژگی های اصلی اختلال ADHD بی توجه نیستند.

افرادی که رفتارهای بی توجه را دارند معمولا ویژگی های زیر را دارند:

جزئیات را از دست می دهند و به راحتی حواسشان پرت می شود

زود خسته شوید

در تمرکز روی یک کار مشکل دارید

در سازماندهی افکار و یادگیری اطلاعات جدید مشکل دارند

مداد، کاغذ یا سایر موارد مورد نیاز برای انجام یک کار را گم کنید

به نظر نمی رسد گوش کند

به آرامی حرکت می کنند به صورتی که مشخص نیست و در حال فکر کردن هستند.

اطلاعات را کندتر و با دقت کمتری نسبت به سایرین پردازش کنید

در پیروی از دستورالعمل ها مشکل دارند

تعداد دختران مبتلا به اختلال ADHD نوع بی توجه بیشتر از پسران تشخیص داده می شود.

نوع بیش فعال- تکانشی:

این نوع اختلال ADHD با علائم تکانشگری و بیش فعالی مشخص می شود. افراد مبتلا به این نوع می توانند علائم بی توجهی را نشان دهند، اما به اندازه علائم دیگر مشخص نیست.

افرادی که اغلب تکانشی یا بیش فعال هستند:

کودکان مبتلا به بیش فعالی- تکانشی نوع اختلال ADHD اغلب در کلاس درس اختلال ایجاد می کنند. آنها می توانند یادگیری را برای خود و سایر دانش آموزان دشوارتر کنند.

نوع ترکیبی

اگر نوع ترکیبی دارید،علائم شما منحصراً در بی توجهی یا رفتار بیش فعال- تکانشی قرار نمی گیرد. در عوض، ترکیبی از علائم از هر دو دسته به نمایش گذاشته شده است.

اکثر افراد، با یا بدون اختلال ADHD ، درجه های مختلفی از رفتار بی توجه یا تکانشی را تجربه می کنند. اما در افراد مبتلا به اختلال ADHD شدیدتر است. این رفتار بیشتر اتفاق می افتد و در نحوه عملکرد شما در خانه، مدرسه، محل کار و موقعیت های اجتماعی اختلال ایجاد می کند.

طبق گفته موسسه ملی سلامت روان، اکثر کودکان دارای اختلال ADHD نوع ترکیبی هستند . این نوع در پسران بیشتر از دختران است. بیش فعالی از جمله شایع ترین علامت در کودکان پیش دبستانی است.

علائم ممکن است در طول زمان تغییر کنند، بنابراین نوع اختلال ADHD شما نیز ممکن است تغییر کند. اختلال ADHD می تواند یک چالش مادام العمر باشد. اما دارو و سایر درمان ها می توانند به بهبود کیفیت زندگی شما کمک کنند.

علل اختلال ADHD چیست؟

علت دقیق اختلال ADHD ناشناخته است. اگرچه برخی گمان می‌کنند که اختلال ADHD در پاسخ به عواملی مانند خوردن قند زیاد، تماشای بیش از حد تلویزیون یا زندگی در یک محیط آشفته ایجاد می‌شود، اما تحقیقات شواهدی برای حمایت از این ادعاها پیدا نکرده است. در عوض، تصور می شود که ژنتیک در ایجاد اختلال ADHD نقش دارد. عوامل دیگری که محققان به دنبال آن هستند عبارتند از:

آسیب مغزی

قرار گرفتن در معرض سموم، مانند سرب، چه در دوران بارداری و چه از سنین پایین

مصرف الکل یا تنباکو در دوران بارداری

زایمان زودرس یا وزن کم هنگام تولد

با این وجود موارد زیادی در مورد علل اختلال ADHD وجود دارد که هنوز ناشناخته است.

اختلال adhd در کودکان

علائم اختلال ADHD معمولاً در سنین پایین، بین سنین 3 تا 6 سالگی ظاهر می شود. اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) یکی از شایع ترین اختلالات عصبی-رفتاری دوران کودکی است. معمولاً برای اولین بار در دوران کودکی تشخیص داده می شود و اغلب تا بزرگسالی ادامه می یابد.

به طور معمول طبیعی است که کودکان گاهی اوقات مشکل تمرکز و رفتار داشته باشند. اما کودکانی که اختلال ADHD دارند، به سادگی از این رفتارها رشد نمی‌کنند. علائم ادامه می‌یابد، می‌تواند شدید باشد و می‌تواند مشکلاتی در مدرسه، خانه یا با دوستان ایجاد کند.

کودکان مبتلا به اختلال ADHD ممکن است:

توجه کردن برایشان مشکل است

زیاد رویاپردازی می کنند

به نظر نمی رسد گوش کنند

به راحتی از تکالیف مدرسه یا بازی پرت شوند

مطالب و چیزها را فراموش کنند

در حرکت مداوم باشند و به راحتی نتوانند بنشینند

دست و پا زدن یا بی قراری داشته باشند

زیاد حرف بزنند

نمی تواند بی سر و صدا بازی کنند

بدون فکر کردن عمل کنند و حرف بزنند

در نوبت گرفتن مشکل دارند

و سایر علائمی که تنها توسط یک پزشک متخصص قابل مشاهده باشند.

اگر کودک شما نیز به این اختلال مبتلا است می توانید با مراجعه به کلینیک ویستان جهت درمان آن اقدام نمایید.

علائم بیش فعالی adhd در بزرگسالان

اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) یک اختلال رشدی است که با مشکلات تمرکز، توجه و کنترل تکانه مشخص می شود که بر زندگی روزمره فرد تأثیر می گذارد.

بزرگسالان مبتلا به اختلال ADHD اغلب برای مدت طولانی در تمرکز مشکل دارند، به راحتی حواسشان پرت می شود یا ممکن است قبل از فکر کردن به چیزها عمل کنند یا صحبت کنند. در حالی که همه ما ممکن است هر از گاهی با این مشکلات مواجه شویم، افراد مبتلا به ADHD مشکلات قابل توجه و مداومی در این زمینه‌ها دارند که می‌تواند بر زندگی گسترده ‌تر آنها، به ویژه مطالعه، کار و روابط آنها تأثیر بگذارد.

مطالعات بین‌المللی تخمین می‌زند که حدود 3 درصد از بزرگسالان در سراسر جهان مبتلا به اختلال ADHD تشخیص داده شده‌اند، که این وضعیت در گروه‌های سنی بالاتر کمتر شایع می‌شود. در حالی که اختلال ADHD در دوران کودکی شروع می شود و علائم معمولاً با بزرگتر شدن کودکان بهبود می یابد، برخی از آنها همچنان در بزرگسالی به ADHD ادامه می دهند.

درمان با توجه به نیاز فرد متفاوت است. افراد مبتلا به اختلال ADHD خفیف بدون سایر مشکلات رشدی یا سلامت روان، عموماً با طیف وسیعی از استراتژی های روانشناختی خوب عمل می کنند. کسانی که مدیریت علائم مشکل‌تر یا سایر نگرانی‌های سلامت روانی دارند، اغلب از ترکیبی از دارو و حمایت روان‌شناختی بهره می‌برند.

علائم و نشانه‌های کلیدی اختلال ADHD دو حوزه اصلی دشواری را شامل می‌شود: بی‌توجهی و بیش‌فعالی/تکانشگری، اگرچه در بزرگسالان، بیش‌فعالی و تکانشگری ممکن است کمتر آشکار باشد. از جمله علائم اختلال ADHDمی توان به موارد زیر اشاره نمود:

بی توجهی

مشکل در تمرکز

مشکل در متمرکز ماندن

 فراموشی مشکل در سازماندهی کارها و فعالیت ها

تمایل به از دست دادن چیزها.

تست اختلال adhd چگونه است؟

تصمیم گیری در مورد اینکه آیا کودک مبتلا به ADHD است یا خیر، فرآیندی با چندین مرحله است. هیچ آزمایش واحدی برای تشخیص ADHD به طور خاص وجود ندارد.

یکی از مراحل این فرآیند شامل انجام یک معاینه پزشکی است، این تست ها شامل تست های شنوایی و بینایی، برای تایید و یا عدم تایید  سایر مشکلات با علائمی مانند ADHD است. بخش دیگری از فرآیند ممکن است شامل چک لیستی برای ارزیابی علائم ADHD و گرفتن سابقه کودک از والدین، معلمان و گاهی اوقات از کودک باشد.

اما به طور کلی آزمایش ساده ای وجود ندارد که بتواند ADHD را تشخیص دهد. کودکان معمولاً علائم را قبل از 7 سالگی نشان می دهند. اما ADHD علائم مشترکی با سایر اختلالات دارد. پزشک متخصص قبل از تشخیص، ابتدا سعی میکند بیماری هایی مانند افسردگی، اضطراب و برخی مشکلات خواب را رد نماید. راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) در سراسر ایالات متحده برای تشخیص کودکان و بزرگسالان مبتلا به ADHD استفاده می شود. این شامل یک ارزیابی تشخیصی دقیق از رفتار است.

برای اینکه بگوییم یک فرد به اختلال adha مبتلا هست یا خیر باید بدانیم که اگر شخصی از 9 علامت اصلی این بیماری 6 عدد از آنها را داشته باشد پس در این صورت به نوع خاصی از ADHD مبتلا شده است. برای تشخیص ADHD ترکیبی، باید حداقل شش علامت بی توجهی و رفتار بیش فعال- تکانشی را نشان دهید. این رفتارها باید حداقل به مدت 6 ماه وجود داشته باشد و زندگی روزمره را مختل کند.

علاوه بر نشان دادن الگوی بی توجهی، بیش فعالی- تکانشگری یا هر دو، DSM-5 بیان می کند که برای تشخیص، علائم فرد باید قبل از 12 سالگی نشان داده شود. آنها همچنین باید در بیش از یک محیط، مانند مدرسه و خانه، حضور داشته باشند.

علائم همچنین باید با زندگی روزمره تداخل داشته باشد. تشخیص ابتدایی پزشک  ممکن است یک نوع ADHD را نشان دهد. اما علائم این اختلال می توانند در طول زمان تغییر کنند.

درمان اختلال adhd

درمان اختلال adhd به زمان و نیز دخالت مستقیم پزشک نیاز دارد هدف اولیه درمان مدیریت علائم ADHD و ترویج رفتارهای مثبت است. در ادامه به برخی از گزینه های درمانی این اختلال اشاره می کنیم:

تراپی Therapy

ممکن است پزشک قبل از شروع هر دارویی رفتار درمانی را توصیه کند. درمان می تواند به افراد مبتلا به ADHD کمک کند تا رفتارهای نامناسب را با رفتارهای جدید جایگزین کنند. یا به آنها کمک کنید راه هایی برای ابراز احساسات پیدا کنند. والدین همچنین می توانند آموزش مدیریت رفتار را دریافت کنند. این می تواند به آنها کمک کند رفتار فرزندشان را مدیریت کنند. همچنین می تواند به آنها کمک کند تا مهارت های جدیدی را برای مقابله با این اختلال بیاموزند.

کودکان زیر 6 سال معمولا با رفتار درمانی و بدون دارو شروع می کنند. برای کودکان 6 سال به بالا احتمال دارد از ترکیبی از رفتار درمانی و داروها برای درمان استفاده شود.

سایر گزینه‌های دیگر برای درمان این اختلال ، از قبیل درمان شناختی رفتاری، خانواده یا زناشویی، ملاقات با مربی و مربی ADHD، و…. نیز ممکن است برای بزرگسالان یا کودکان مبتلا به ADHD مفید باشد.

گروه‌های حمایتی همچنین می‌توانند شفای عاطفی را هم برای افراد مبتلا به ADHD و هم برای عزیزانشان فراهم کنند.

دارو

داروهایی مختلفی وجود  دارند که می توانند به درمان این اختلال کمک کنند به طور کلی دو نوع داروی ADHD وجود دارد: محرک و غیر محرک.

محرک ها رایج ترین داروهای ADHD هستند. آنها با افزایش تولید مواد شیمیایی در مغز که به تفکر و توجه کمک می کنند، سریع عمل می کنند. بین 70 تا 80 درصد .

کودکان در هنگام مصرف این داروها علائم کمتری دارند.

اگرچه محرک ها دارای عوارض جانبی هستند، مانند:

اضطراب یا تحریک پذیری

کاهش اشتها

سردرد

افزایش فشار خون

مسائل خواب

معده درد

تیک ها

برخی از داروهای غیر محرک نیز برای درمان ADHD در دسترس هستند. اینها همچنین می توانند برای کمک به بهبود تمرکز، توجه و تکانشگری استفاده شوند. اما این داروها به سرعت محرک ها نیستند.

داروهای غیرمحرک گزینه خوبی برای کسانی است که بهبودی نمی بینند یا عوارض جانبی منفی با محرک ها را تجربه می کنند. بزرگسالان مبتلا به ADHD اغلب از درمان های مشابه کودکان بزرگتر بهره مند می شوند.

داروی اختلال adhd

5 نوع دارو دارای مجوز برای درمان ADHD هستند:

متیل فنیدات

لیسدگزامفتامین

دگزامفتامین

اتوموکستین

گوانفاسین

این داروها درمان دائمی برای ADHD نیستند، اما ممکن است به فردی که این بیماری را دارد کمک کند بهتر تمرکز کند، کمتر تکانشگر باشد، احساس آرامش کند و مهارت‌های جدید را یاد بگیرد و تمرین کند.

برخی از داروها را باید هر روز مصرف کرد، اما برخی را می توان فقط در روزهای مدرسه مصرف کرد. گاهی اوقات وقفه های درمانی برای ارزیابی اینکه آیا دارو هنوز مورد نیاز است یا خیر توصیه می شود.

اگر تا بزرگسالی مبتلا به ADHD تشخیص داده نشد، پزشک عمومی و متخصص می توانند در مورد داروها و درمان هایی که برای شما مناسب هستند صحبت کنند.

اگر برای شما یا فرزندتان یکی از این داروها تجویز می شود، احتمالاً ابتدا دوزهای کمی به شما داده می شود که ممکن است به تدریج افزایش یابد. شما یا فرزندتان باید برای معاینات منظم به پزشک عمومی مراجعه کنید تا مطمئن شوید که درمان به طور موثر کار می کند و علائم عوارض جانبی یا مشکلات را بررسی کنید.

متیل فنیدیت

متیل فنیدیت عمومی ترین و پراستفاده ترین داروی مورد استفاده برای ADHD است. این دارو به گروهی از داروها به نام محرک ها تعلق دارد که با افزایش فعالیت در مغز، به ویژه در مناطقی که در کنترل توجه و رفتار نقش دارند، کار می کنند.

متیل فنیدیت ممکن است به بزرگسالان، نوجوانان و کودکان بالای 5 سال مبتلا به ADHD ارائه شود.

این دارو را می‌توان به صورت قرص‌های رهش فوری (دوزهای کوچک ۲ تا ۳ بار در روز مصرف کرد) یا به‌صورت قرص‌های با رهش اصلاح‌شده (یک بار در روز در صبح مصرف می‌شود و دوز آن در طول روز آزاد می‌شود).

عوارض جانبی رایج متیل فنیدیت عبارتند از:

افزایش اندک فشار خون و ضربان قلب

از دست دادن اشتها، که می تواند منجر به کاهش وزن یا افزایش وزن ضعیف شود

مشکل خواب

سردرد

معده درد

احساس پرخاشگری، تحریک پذیری، افسردگی، اضطراب یا تنش

لیسدگزامفتامین

لیزدگزامفتامین دارویی است که برخی از قسمت های خاص مغز را تحریک می کند. تمرکز را بهبود می بخشد، به تمرکز توجه کمک می کند و رفتار تکانشی را کاهش می دهد. اگر حداقل 6 هفته درمان با متیل فنیدات کمکی نکرده باشد، ممکن است به نوجوانان و کودکان بالای 5 سال مبتلا به ADHD ارائه شود.

دگزامفتامین

دگزامفتامین مشابه لیسدگزامفتامین است و به همان روش عمل می کند. ممکن است به بزرگسالان، نوجوانان و کودکان بالای 5 سال مبتلا به ADHD ارائه شود.

دگزامفتامین معمولاً به صورت قرص 2 تا 4 بار در روز مصرف می شود، اگرچه محلول خوراکی نیز موجود است.

اتوموکستین

اتوموکستین با سایر داروهای ADHD متفاوت عمل می کند.

این یک مهارکننده انتخابی بازجذب نورآدرنالین (SNRI) است، به این معنی که مقدار یک ماده شیمیایی در مغز به نام نورآدرنالین را افزایش می دهد.

این ماده شیمیایی پیام‌هایی را بین سلول‌های مغز ارسال می‌کند و افزایش آن می‌تواند به تمرکز و کنترل تکانه‌ها کمک کند.

در صورت عدم امکان استفاده از متیل فنیدیت یا لیسدگزامفتامین، آتوموکستین ممکن است به بزرگسالان، نوجوانان و کودکان بالای 5 سال ارائه شود. همچنین در صورت تایید علائم ADHD، برای بزرگسالان مجاز است.

گوانفاسین

گوانفاسین علاوه بر کاهش فشار خون می تواند در بخشی از مغز در بالا بردن میزان توجه و دقت فرد تاثیر داشته باشد.اگر امکان استفاده از متیل فنیدات یا لیسدگزامفتامین وجود نداشته باشد، ممکن است به نوجوانان و کودکان بالای 5 سال پیشنهاد شود.

گوانفاسین معمولاً به صورت قرص یک بار در روز، صبح یا عصر مصرف می شود.

اختلال adhd چه عوارضی دارد؟

در حالی که بسیاری از بزرگسالان مبتلا به ADHD می توانند با علائم خود کنار بیایند، مطالعات نشان داده اند که ADHD با موارد زیر مرتبط است:

عواقب ADHD در بزرگسالان:

✓ عملکرد تحصیلی ضعیف: مانند نمرات پایین‌تر، تکرار پایه و نرخ پایین‌تر فارغ‌التحصیلی دبیرستان و تحصیلات عالی

✓ تصادفات و آسیب‌های ترافیکی

✓ نتایج شغلی منفی: مانند بیکاری، مشکل در حفظ شغل، مشکلات مالی و عملکرد ضعیف در کار

✓ نرخ بالای جدایی و طلاق، تغییر مکرر محل سکونت و فرزندآوری زودهنگام

✓ افزایش نرخ مرگ و میر، به ویژه به دلیل مرگ‌های غیر طبیعی، مانند تصادفات

✓ افزایش رفتارهای جنایی

✓ افزایش رفتارهای خودکشی

خطرات مربوط به داروهای ADHD

تجویز نامناسب: تشخیص نادرست یا منع مصرف دارو

عوارض جانبی: عوارض جانبی برخی داروهای مورد استفاده در درمان ADHD در بزرگسالان

پتانسیل سوء مصرف، سوء استفاده یا انحراف داروهای محرک

نظارت ناکافی

پیشگیری ثانویه و ثالثیه ناکافی: تکیه صرف بر داروها، بدون حمایت، پشتیبانی، سازگاری یا آموزش مهارت‌ها

داروهای محرک و مرتبط به طور کلی به خوبی تحمل می شوند. عوارض جانبی محرک معمولاً خفیف هستند و به انتظار، تنظیم دوز، زمان بندی یا تغییر در دارو پاسخ می دهند.

سوالات متداول در مورد ADHD

ADHD چگونه بر زندگی روزمره تأثیر می گذارد؟

این ناشی از تفاوت های مغزی است که به روش های مشخصی بر توجه و رفتار تأثیر می گذارد. به عنوان مثال، افراد مبتلا به ADHD نسبت به افرادی که آن را ندارند، راحت تر حواسشان پرت می شود. ADHD می تواند تمرکز، خوب گوش دادن، صبر کردن یا وقت گذاشتن را سخت تر کند. داشتن ADHD بر فرد در مدرسه، خانه و با دوستان تأثیر می گذارد.

ADHD چگونه بر مغز تأثیر می گذارد؟

ADHD از طرق مختلفی بر عملکرد مغز تأثیر می گذارد. این اختلال با عملکرد شناختی و انگیزشی غیرطبیعی مرتبط است. ADHD می تواند بر تنظیم خلق و خوی، احساسات و ارتباطات سلولی مغز تأثیر بگذارد. همچنین می تواند ارتباط بین نواحی مختلف مغز را تحت تاثیر قرار دهد.

چند حقیقت در مورد ADHD چیست؟

·  داروها نمی‌توانند ADHD را درمان کنند.

·  همه افرادی که پر انرژی هستند، ADHD ندارند.

·  افرادی که ADHD دارند، لزوماً مشکل تمرکز ندارند.

·  یک نوع مشخص از ADHD وجود ندارد.

·  هوش هیچ ارتباطی با ADHD ندارد.

·  بسیاری از افراد مبتلا به ADHD با حافظه کوتاه‌مدت مشکل دارند.

·  بسیاری از افراد مبتلا به ADHD مشکل در پایبندی به روال‌های سالم دارند.